กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 666 นอกเหนือจากตัวเลือก ไม่เป็นไรหรอก
เมืองจือ
ข้างอารามเต๋าอันเงียบสงบในแหล่งท่องเที่ยวป่าท้อ
มดตัวเล็ก ๆ หลายแถวกำลังขนเศษขนมปังอย่างขะมักเขม้น
ข้างพวกมันมีเด็กสาวรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อขนเป็ดสีชมพู คางมนวางอยู่บนเข่า เธอลุกขึ้นเป็นพัก ๆ แล้วเปลี่ยนที่นั่งยอง ๆ คอยช่วยบังลมหนาวกรรโชกให้มดหลายตัวที่กำลังขนของหนักจนถูกพัดเซไปเซมา
เศษขนมปังครึ่งชิ้นที่เหลืออยู่ในมือคงเป็นฝีมือของเธอ
เมื่อเห็นมดตัวเล็กที่แบกเศษขนมปังชิ้นหนึ่งไปถึงปากรูแล้วกลับลากเข้าไปไม่ได้สักที ได้แต่หมุนวนอย่างร้อนใจ เธอก็ขมวดคิ้วบ่นพึมพำ
“โง่ชะมัด โง่ยิ่งกว่าลู่หลีอีก!”
“โย่วเหยียน มากินข้าวได้แล้ว” นักพรตหญิงคนหนึ่งตะโกนเรียกอยู่ไกล ๆ
“พวกคุณกินกันเลย”