กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 632 ดำมืดจนหายใจไม่ออก ขาวเจิดจ้าจนพร่าตา
<divclass="tt-title">
เมื่อลู่หลีพูดจบ
ชิงหย่วนก็ยืนเงียบอยู่ริมหน้าต่างเนิ่นนาน
จากนั้นจึงจูงมือเล็ก ๆ ของอู๋เตี้ยนถังด้วยตัวเอง พาเดินออกจากเรือนไม้ไผ่
ลู่หลีมองแผ่นหลังคนแก่กับเด็ก คนตัวโตกับตัวเล็ก สีหน้าแปลกไปเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะส่ายหน้าหัวเราะแล้วเลิกใส่ใจ
“เอาเข็มฝังเข็มมา...”
เขาลุกขึ้นเดินช้า ๆ ไปยังอ่างน้ำ ถูมือล้างทำความสะอาดและฆ่าเชื้อซ้ำ ๆ