กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 614 สายคาดอาภรณ์ค่อยหลวม ฉันไม่เสียใจ
ฤทธิ์สุรายิ่งเข้มข้น รากรักยิ่งหยั่งลึก
ลู่หลีช้อนอุ้มซูเซวียนขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้อง
แสงเทียนสลัวไหววูบผ่านหน้าต่าง ส่องสะท้อนใบหน้าร้อนผ่าวของทั้งคู่
“ท่านลู่...” ซูเซวียนเผยอริมฝีปากแดงเอ่ยเบา ๆ
ราวกับพาทั้งคู่ย้อนกลับไปยังแวบแรกที่พบกันในเรือนสี่ประสาน
พวกเขาในยามนั้นเปี่ยมชีวิตชีวา มีความรู้และสง่างาม
จรดพู่กันเขียนลงไปว่า แม้สายคาดอาภรณ์ค่อยหลวมลง ก็ไม่เคยเสียใจ