กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577 อย่าบอกใครว่าฉันเป็นคนเขียน
“พวกนายทำอะไรกัน!”
จางหลิงเอ๋อร์ผลักหน้าต่างออก ดวงตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า แล้วตวาดอย่างเดือดดาล
ช่วงนี้เวลานอนของเธอรวนจนแทบไม่รู้กลางวันกลางคืน
พอถูกเสียงโหยหวนที่ดังขึ้นกะทันหันปลุกแต่เช้า ย่อมต้องหงุดหงิดหลังตื่นนอนเป็นธรรมดา
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดต่อ
หางตาก็เหลือบเห็นจางเจินเหรินกับอาจารย์อาอีกหลายคนวิ่งปรู๊ดเข้ามา
แม้แต่พ่อของเธอก็ยังตามมาห่าง ๆ
“บ่อกี้เป็นอะไรไป?”
ทันทีที่จางเจินเหรินเข้ามา ก็รีบถามทุกคน