กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 566 ปล่อยใจให้ว่าง ขัดเกลาตัวเอง
“แต่แบบนี้ก็ดีจริง ๆ...”
ซูเซวียนแอบมองลู่หลี พลางใจลอยไปครู่หนึ่ง
เขาไม่เหมือนตอนพบกันครั้งแรกในเรือนสี่ประสาน ที่ความหยิ่งทะนงฝังลึกอยู่ในกระดูก
ทั้งยังไม่ได้มีพรสวรรค์ที่ทำให้คนทั้งยุคตื่นตะลึงอีกต่อไป
แม้แต่ร่างกายก็เต็มไปด้วยโรคภัย เป็นร่างกายที่สับสนปั่นป่วน
แต่เธอกลับยิ่งพึ่งพาลู่หลีมากขึ้น ความรู้สึกนั้นร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“เจ้าหนุ่มฝูเหยา...นายยังไม่ได้คารวะอาจารย์ใช่ไหม...”
“คิดว่าฉันเป็นอาจารย์ของนายเป็นยังไง?”