กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 564 เกิดมาเพื่อเข้ากันได้เช่นนี้
“...ซูเซวียน”
ลู่หลีพึมพำชื่อนั้นเบา ๆ อยู่หลายครั้ง ทำท่าเหมือนมีอะไรอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ก่อนเอ่ยขึ้นในที่สุด
“เธอรู้จักฉันไหม?”
“...ไม่รู้จัก” ซูเซวียนเม้มริมฝีปากแดง ก่อนส่ายหน้าอย่างเจ็บปวด
ชุดเขียว ผมขาว ร่างโกลาหล
ซูเซวียนไม่กล้าคิดให้ลึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่