กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 562 ศิษย์พี่ชิงเฟิง ฉันรักษาโรคได้
“หิมะใกล้จะตกอีกแล้ว...”
ลู่หลียื่นมือไปคว้าใบไม้ที่ร่วงลงมา พลางพึมพำกับตัวเอง
ตอนที่เจินเหรินพาเขากลับสำนักบู๊ตึ๊ง
ก็เป็นวันที่หิมะตกหนักเช่นกัน
ตามที่จางเจินเหรินบอก เขามาอยู่สำนักบู๊ตึ๊งได้เกือบหนึ่งปีแล้ว
“ศิษย์น้องฝูเหยา...” นักพรตน้อยชิงเฟิงตามหาลู่หลีจนพบในลานเล็กของเขา พอเห็นเขาสวมชุดนักพรต ก็ยิ้มพลางพินิจดูแล้วเอ่ยว่า
“พอสวมอยู่บนตัวนายแล้ว ดูเหมาะกว่าพวกเราทุกคนจริง ๆ”
“พวกนาย?” ลู่หลีถามอย่างไม่เข้าใจ