กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544 พบกันท่ามกลางลมหิมะ หมากเม็ดที่ 14!
ลู่หลีส่ายหน้าพลางยิ้มบาง “แบบนี้ค่อยสมเป็นท่านหน่อย”
ชายชราเบื้องหน้าทั้งสง่าผ่าเผยและทรงอำนาจ เหมือนตอนที่เขาพบครั้งแรกในงานชุมนุมวิถีอักษร
ราวกับก้าวเดียวก็ไปได้หลายเมตรโดยไม่หอบสักนิด
ลู่หลีเบะปากแล้วก้มหน้าเดินต่อ “ถ้ารู้ว่าเป็นโรคหลงลืมแล้วจะได้พบท่าน…ผมคงลองไปนานแล้ว…ถึงเป็นแค่ภาพหลอนก็ยังดี…”
แต่เขามองไม่เห็นเสี่ยวหลี่ที่อยู่ข้างหลัง
ซึ่งอ้าปากกว้างจนแทบยัดก้อนกรวดมนขนาดใหญ่เข้าไปได้ทั้งก้อนแล้ว
“ฉันควรเรียกนายอย่างให้เกียรติว่าคุณสิงจื่อแห่งวิถีการแพทย์…”
“หรือเรียกว่าเจ้าหนูลู่ดี!”
ชายชราเบื้องหน้าได้ยินเสียงพึมพำอยู่ใกล้หู สีหน้าก็ซับซ้อนขึ้น