กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 527 ฉันเป็นสิงจื่อ เลิกแซวได้แล้ว
“ได้ยินว่าพ่อของจางเทาก็อยู่โรงพยาบาลเหมือนกัน...”
ไป๋จื่อยกตะกร้าดอกไม้ ผลไม้ และของบำรุงที่เหลือในมือขึ้น
“ไปเยี่ยมหน่อยเถอะ...”
ลู่หลีตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด
จางเทาถือเป็นเพื่อนของเขา
ครอบครัวของเพื่อนมารักษาตัวที่โรงพยาบาล ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือความรู้สึกก็ควรไปเยี่ยม
ถ้าช่วยได้ก็ช่วย ถ้าต้องออกเงินก็ออกให้
นี่คือความมีน้ำใจระหว่างผู้คน ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ต้าเซี่ยแตกต่างจากต่างแดน
ไป๋จู๋นำทาง ไม่นานพวกเขาก็มาถึง