กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 ท่านบรรพบุรุษคุ้มครอง ช่วยให้เกียรติกันหน่อย!
“พู่กันเหวินชาง...” มู่หรงป๋อพึมพำเสียงต่ำ
ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้ลู่หลีได้ครอบครองพู่กันเหวินชางตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้
ค่อยเรียกคืนไปไว้ที่สำนักศึกษาว่านซง รอให้จิตใจเขาหนักแน่นมั่นคงกว่านี้แล้วค่อยตัดสินใจ
“เขารักษามันไว้ไม่ได้หรอก...”
มู่หรงซีหนิงลุกขึ้นยืนริมหน้าต่าง แล้วพูดซ้ำเบา ๆ อีกครั้ง
ท่ามกลางสีหน้าไม่เข้าใจของมู่หรงป๋อ