กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 444 เสื้อผ้าหลวมลง ยอมซูบผอม
“ยืนพิงหอสูงอยู่เนิ่นนาน สายลมอ่อนพัดผ่าน...”
“ทอดสายตามองไกล ความทุกข์จากฤดูใบไม้ผลิ...เลือนรางอยู่สุดขอบฟ้า...”
ลู่หลีเอ่ยทีละครึ่งวรรคด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แค่ไม่กี่คำก็พาความคิดของทุกคนล่องลอยไป
สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปทางศาลามู่ไฉแห่งซีหลิง
ราวกับได้เห็นหญิงสาววัยแรกรุ่นที่จากโลกไปในฤดูใบไม้ผลิ
พลัดถิ่นต่างบ้านเกิด ครอบครัวประสบเคราะห์ ความรักพลิกผัน...