กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 หอทั่วหล้าเทิดทูนเถิงอ๋อง!
จิ๊บ ๆ
เป็ดป่าที่พลัดจากฝูงส่งเสียงร้องคร่ำครวญไม่หยุด ท่ามกลางท้องฟ้าที่แต้มแต่งด้วยเมฆสีสันสดใส
สายน้ำสารทกับท้องฟ้าสะท้อนเป็นสีเดียวกัน
ทุกคนมีสีหน้าเหม่อลอยปนขบขัน ราวกับรูปปั้นดินเผา พากันมองชายชุดขาวบนหอสูง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพื่อข่มความตื่นตะลึงในใจ
“ฉันได้ยินอะไร เห็นอะไรกันแน่!”
“พระเจ้า......”
“เมฆอัสดงโบยบินเคียงเป็ดป่าเดียวดาย สายน้ำสารทกลืนฟ้ากว้างเป็นสีเดียว......”
“แค่ประโยคนี้ ลำนำหนานซานก็เทียบไม่ติดแล้ว!”
ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งตะโกนเสียงดังอย่างคลุ้มคลั่ง มือไม้เต้นระริก