กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 ลงสนามด้วยตัวเอง ศิลปะแห่งวาจา
“อัจฉริยะปีศาจแห่งตระกูลเซี่ยอยากเดิมพันพู่กันเหวินชางกับฉัน?”
ลู่หลีได้รับข่าวนี้ แววประหลาดใจวาบผ่านหางตา
“เขาบอกว่าเหวินชางเป็นพู่กันศักดิ์สิทธิ์ที่บรรพบุรุษตระกูลเซี่ยเคยถือ ถ้าคุณยืนกรานจะถือมัน เขาก็จะให้โอกาสนี้กับคุณ ถ้าคุณชนะ เหวินชางก็เป็นของคุณ”
“ถ้าคุณแพ้ก็เหมือนกัน...”
“พูดง่าย ๆ คือเขาอยากได้ของฟรีสินะ” ลู่หลีมองความคิดไร้เดียงสาของเซี่ยเหวินฟู่อย่างดูแคลน
ส่วนเหตุผลที่ว่าจะเอาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของบรรพบุรุษกลับคืน
ยิ่งฟังดูน่าขันเข้าไปใหญ่
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ปราชญ์สูงสุดส่งต่อพู่กันเหวินชาง ก็เคยพูดไว้แล้ว
เหวินชางได้มาจากใต้หล้า ก็ต้องคืนสู่ใต้หล้า