กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393 พิณขาดเพลงสิ้น กว่างหลิงส่งท้ายชีวิต!
ผู้อาวุโสอย่าพูดแบบนั้นเลย
ลู่หลียิ้มขื่น พลางประคองมือชายชราทั้งสองไว้แล้วพูดอย่างจริงจัง
พูดไปก็มีแค่ชายชราสองคนที่โดดเดี่ยว ไม่มีลูกหลานคอยดูแล งานชุมนุมใต้หล้าที่หอเถิงเตรียมการอย่างเร่งรีบ วันนี้พวกเขามายืนอยู่ตรงนี้ได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว
“ผู้เชี่ยวชาญสามพันคน......”
“คนในวงวรรณกรรมมีมากที่สุด แต่คนที่มาถึงกลับน้อยที่สุด”
เถียนเหมินแค่นเสียงเย็นชาอย่างจงใจหรือไม่จงใจ
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ
แม้ความสำเร็จด้านวรรณกรรมของลู่หลีจะไม่โดดเด่นล้ำยุคเหมือนวิถีอักษร จิตรกรรม และดนตรี ไม่ได้เป็นหนึ่งเหนือผู้คนทุกยุคสมัย
แต่อย่างน้อย ในยุคปัจจุบันก็หาใครมาเทียบกับเขาได้ยากไม่ใช่หรือ?