กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 ยกแท่นหมึก คลี่กระดาษ บรรยายแรกวันเปิดเทอม!
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ซุนว่านกับอู๋ซิงต่างขึ้นสู่ระดับหอเกียรติยศตามลำดับ
ทั้งสองวางพู่กันลง ไม่แม้แต่จะมองผลงานที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของตัวเอง แล้วรีบรุดไปยังตำแหน่งหลักบนแท่นสูง
“ขอบคุณอาจารย์ลู่!”
สาเหตุสำคัญที่สุดที่ทั้งสองวาดภาพได้สำเร็จก็คือลู่หลี
พูดอย่างเคร่งครัดแล้ว
ลู่หลีเป็นอาจารย์ของพวกเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“รอบนี้เราสองคนร่วมแรงกัน ก็ยังสู้เขาไม่ได้เลย”
เถียนเหมินกับเฟิงกู่สบตากัน ต่างเห็นความยินดีปนจนใจในแววตาของอีกฝ่าย