เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 385 ความบาดหมางสลายเป็นฝุ่น ท่วงท่าระดับหอเกียรติยศ!
“......”
ข้อมือของซุนว่านแข็งค้างอยู่กับที่
เขาเงยหน้าขึ้น สีหน้าเหลือเชื่อ จ้องลู่หลีอยู่นาน
ภาพที่เขากลั่นแกล้งเด็กหนุ่มสารพัดเมื่อครั้งอยู่ภูเขาหลูซานยังแจ่มชัด ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เด็กหนุ่มสาดหมึกสร้างผลงานชิ้นเอกพันลี้ขุนเขาสายน้ำ ทำให้ในใจเขายิ่งริษยาและขุ่นเคืองฟ้าดินที่ไม่เป็นธรรม
กระทั่งช่องว่างระหว่างทั้งสองกว้างไกลราวหุบเหว
เขาจึงเพิ่งตาสว่างและเสียใจอย่างสุดซึ้ง
หากไม่ใช่เพราะนิสัยหยิ่งผยองของเด็กหนุ่ม
วิถีจิตรกรรมคงไม่ต้องสูญเสียอัจฉริยะที่อาจกลายเป็นปราชญ์ไปเพราะเขาหรอกหรือ?
แล้วอู๋จิ่งแห่งเหยาหลี่จะได้ฟังวิถียามเช้าได้อย่างไร เถียนเหมินผู้เร้นกายจะสมหวังได้ออกจากบ้านเสียทีได้อย่างไร เฟิงกู่แห่งกำแพงเมืองจีนจะก้าวถึงระดับหอเกียรติยศได้อย่างไร?