กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 แมลงชีปะขาวเขย่าต้นไม้ใหญ่ ไม่รู้จักประมาณตน?
ตึกหอไซเบอร์
เซินเฉียนคุนยืนอยู่บนชั้นบนสุด วางกล้องส่องทางไกลลงด้วยสีหน้าเย็นชา
ภาพหอเถิงหวังฝั่งตรงข้ามอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด
“ลู่หลีรังแกฉันก็ช่างมัน!”
“พวกไร้ประโยชน์อย่างพวกแกยังกล้ามาแตะหนวดฉันด้วยหรือ!”
เสียงเรียกร้องของเหล่าชาวหงตูในวงการกวีนิพนธ์ อักษรศิลป์ และจิตรกรรม ว่าจะช่วยกันกอบกู้หอเถิงหวังดังมาถึงหูเขาแล้ว นึกภาพเอาเองได้เลยว่าพวกนั้นโอหังแค่ไหน
เขาโยนกล้องส่องทางไกลทิ้ง
เซินเฉียนคุนซ่อนความอาฆาตในแววตา แล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคารพนับถือ ก่อนพูดว่า
“ปรมาจารย์สวรรค์จาง...”