เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 เขียนจนไม่มีอะไรให้เขียน ประพันธ์จนไม่มีอะไรให้ประพันธ์?
เสียงอุทานทุกครั้งในเซียนหวงประหนึ่งกลองยามเย็นที่กระหน่ำข้างหูถานจือกับเหวินเป่า ทั้งยังกระหน่ำลงกลางใจบุคลากรและนักศึกษาหัวซือหลายหมื่นคน
“ผู้ที่ทำให้ฉือเป็นอมตะได้ด้วยเพียงครึ่งบท มีลู่หลีเพียงคนเดียวเท่านั้น!”
“แต่บัดนี้...”
ผู้ทรงอิทธิพลด้านกวีนิพนธ์คนหนึ่งในวงวรรณกรรมทอดถอนใจอย่างสะท้อนใจและอิจฉา
การแต่งกวีและบทฟู่ให้ถึงระดับนี้ ขาดทั้งแรงบันดาลใจและความรู้ที่สั่งสมมาไปอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้
ต่อให้พวกเขาทุ่มเทต่อสู้ตลอดชีวิตก็ยังทำได้เพียงมองอย่างเอื้อมไม่ถึง
นอกจากอัจฉริยะเจิดจรัสบางคนที่มีชื่อในประวัติศาสตร์
โลกยุคนี้ก็มีเพียงลู่หลีกับหนุ่มหน้ากากขับภูตตรงหน้าเท่านั้น
“ทั้งคู่อายุไล่เลี่ยกัน รูปร่างก็ใกล้เคียงกัน...”