กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 รู้จัก พบหน้า แต่ไร้ถ้อยคำ
เด็กสาวที่มาขอพรด้านงานฝีมือล้วนเป็นคนอ่อนไหว
ยิ่งบทกวีบทนี้เล่าผ่านมุมมองของเทพธิดาทอผ้าด้วยแล้ว
สองวรรคหลังถ่ายทอดความเสียดายในโลกนี้ออกมาจนหมดสิ้น
“ทางช้างเผือกที่ขวางกั้นหนุ่มเลี้ยงวัวกับเทพธิดาทอผ้าใสและตื้นเขิน ทั้งสองดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ห่างกันนัก มีเพียงสายน้ำคั่นกลาง...”
“รู้จัก ได้พบหน้า แต่กลับพูดคุยกันไม่ได้”
หงส์อัคคีเงยหน้ามองดาวคู่ที่ส่องประกายบนท้องฟ้า ขอบตาเริ่มชื้น
เรื่องราวในบทกวีของหน้ากากพิธีขับภูต...
ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าความรักของหนุ่มเลี้ยงวัวกับเทพธิดาทอผ้าช่างล้ำค่ายากจะหาใดเทียบ
“อยู่ใกล้กันแต่ส่งความในใจไม่ถึง ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด...”