กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 บ้าคลั่งให้ถึงที่สุด โค่นฮวาซือให้ราบ!
“กล้าที่จะเริ่มต้น เส้นทางข้างหน้าของฉัน...”
ลู่หลีหรี่ตาลงช้า ๆ คำว่า “กล้า” ที่อีกฝ่ายพูด โดยเฉพาะคำว่าความกล้า ฟังบาดหูเหมือนเล็บขูดกระดานดำ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ฉันเริ่มคิดหน้าคิดหลังไปหมด
เมืองจืออย่างนั้นเหรอ...
ลู่หลีส่ายหน้า
ถ้าตอนนั้นเขาไม่มีความกล้าที่จะมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นไหว ก็คงไม่ฝ่าแรงกดดันจากกระแสโจมตีบนโลกออนไลน์และคำข่มขู่จากร้านค้า ขึ้นรถไฟความเร็วสูงขบวนนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว
หรือภูเขาไท่ซาน?
เมื่อนึกถึงคืนนั้นที่ฝนกระหน่ำเหนือศีรษะ ลู่หลีก็ยิ้มออกมา
นั่นไม่ใช่แค่ความกล้าแล้ว แต่เป็นความบ้าคลั่ง