กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 จดหมายหนึ่งฉบับ เรื่องราวในท่วงทำนอง
ยามราตรีมาเยือน ชาวประมงบ้านเดียวกันทยอยจากไปทั้งที่ยังคุยกันไม่จุใจ
อันเจ๋อยังจมอยู่กับความยินดีที่กำลังจะได้สร้างแหล่งท่องเที่ยวกับพี่หลี เขากระโดดจากเรือประมงลงน้ำตูมเดียว ไม่นานก็โผล่ขึ้นมาครึ่งตัวแล้วสาดน้ำหยอกล้อทั้งสองคน
“เรื่องที่ฉันพูดเมื่อบ่าย เธอน่าจะได้ยินหมดแล้วใช่ไหม...”
ลู่หลีถามอันหย่าที่นั่งเงียบมาตลอดอยู่ข้างกาย
ตลอดบ่ายอันหย่าพูดไม่กี่คำ เขาจึงยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกันแน่