กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312 ฉันไม่มีครอบครัว มีแค่พี่สาว
วันหนึ่งในเดือนสิงหาคม
เรือเล็กลำน้อยแหวกฝ่าคลื่น
ลู่หลีมาถึงริมแม่น้ำแห่งหนึ่งแล้วหยุดเรือ
“ริมแม่น้ำสวินหยาง...”
ลู่หลีหันกลับไปมองข้างหลัง ภูเขาหลูซานปรากฏเลือนรางท่ามกลางหมอกคลุ้ง ส่วนแม่น้ำสวินหยางที่คลื่นโหมซัดเป็นหมื่นระลอกกำลังเอ่อทะลักเข้ากระทบฝั่ง
“ช่างเป็นโชคชะตาที่แปลกประหลาด...”
ลู่หลีเม้มปาก ยิ้มมองเมืองที่คุ้นเคยแห่งนี้
ไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลยสักนิดที่เคยมาแล้วครั้งหนึ่ง
เขากลับมาอีกแล้ว...