กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 301 หนานเฟิงไม่โกรธ หนานเฟิงไม่โกรธ
เป็นอีกวันหนึ่ง
ลู่หลีตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วเห็นจางหนานเฟิงยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าอิดโรย ใบหน้าและเส้นผมมันเยิ้ม ดวงตาแดงก่ำ เขาสะดุ้งตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น มีอะไรให้ช่วย ฉันช่วยได้ก็จะช่วย...”
เขาตบไหล่จางหนานเฟิงเบา ๆ อย่างจริงจัง แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เห็นสีหน้าซับซ้อนของอีกฝ่ายที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน
คงไม่เป็นมะเร็งระยะเริ่มต้น ก็โดนสวมเขาจนเต็มหัว
คิดดูแล้ว ลู่หลียังรู้สึกว่าคำพูดนั้นไม่หนักแน่นพอ จึงกำหมัดแน่นแล้วให้กำลังใจจางหนานเฟิงอีกครั้ง “สู้ ๆ!!!”
“ไม่ว่าจะเป็นโรคอะไร อย่ายอมแพ้เด็ดขาด...”
“ถ้าพี่สะใภ้มีเรื่องอะไร นายอย่าหุนหันพลันแล่นเด็ดขาด”