กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 เป้าหมายสุดท้าย หอเยว่หยางโบราณ
“พู่กันเหวินชาง...”
ลู่หลีลูบพู่กันศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีอักษรที่นอนนิ่งอยู่ในอก แม้เป็นช่วงกลางฤดูร้อนที่ทั้งร้อนอบอ้าว ก็ยังทำให้รอบกายเขาเย็นสบายได้
เขียนบทกวีแต่งงานเขียน สามารถใช้ปราณอักษรหล่อเลี้ยงพู่กันเหวินชางได้
บางทีวันหน้าอาจมีประโยชน์ใหญ่หลวงเกินคาดก็ได้...
“ไปกันเถอะ!”
ลู่หลีบอกผู้ช่วยเสี่ยวสวี่ ข้อความที่สวีเหลียงตอบกลับมาไม่ต่างจากเป็นความประสงค์ของชายชรา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ รอให้จัดการธุระที่ฉางอันเสร็จ เขาก็จะรู้เอง
ตอนนี้สิ่งสำคัญอันดับแรกคือบำรุงพู่กันเหวินชางให้ดี
“ท่านลู่...” มู่หย่งจื้อเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงแหบพร่า