กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292 ชูพู่กันเหวินชางก่อน แล้วค่อยตั้งพระนามปราชญ์ให้ถูกต้อง!
ทุกคนอ่านข้อความบนศิลาจารึกจบโดยไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวเดียว แล้วก็พากันเงียบงัน
ไม่ต้องพูดอะไรสักคำ
ก็เห็นได้แล้วว่าคนรุ่นหลังแย่ลงกว่าคนรุ่นก่อน จนคนที่ถูกจารึกชื่อในช่วงท้าย ๆ ดูแย่จนแทบทนมองไม่ไหว ถึงขั้นทำให้คนรู้สึกดูแคลน
สวีเหลียงกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
วิถีอักษรแห่งต้าเซี่ยอันยิ่งใหญ่เหลือเพียงชื่อมานานกว่าสิบปีแล้ว!
“เดิมทีคิดจะใช้ศิลาจารึกนี้ขานรับพู่กันเหวินชางจากระยะไกล หวังให้วิถีอักษรแห่งต้าเซี่ยรุ่งเรืองขึ้น ใครจะคิดว่ากลับยิ่งเร่งให้มันเสื่อมโทรมลง...”