กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 276 ตะวันขึ้นจันทราลับ อบอุ่นทั่วหล้า!
ตะวันขึ้นจันทราลับ อบอุ่นทั่วหล้า
ลู่หลีรู้สึกถึงลมหายใจหอมกรุ่นรินรดบนใบหน้า จึงลืมตาขึ้นอย่างสบายใจ
ปอยผมสีดำที่สวี่โย่วเหยียนไม่ได้รวบไว้ข้างหูค่อย ๆ ทิ้งตัวลงข้างแก้มของเขา บางคราวสายลมก็พัดปอยผมสองสามเส้นให้ลอยขึ้นมา ทำให้รู้สึกจั๊กจี้ซ่าน ๆ
เขาหันไปมองทางขวา
ตรงหัวเรือมีเพียงนกตัวเล็กโดดเดี่ยวอยู่ตัวเดียว
“ตื่นแล้วหรือ? ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย” สวี่โย่วเหยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย ปล่อยให้แสงยามเช้าลอดผ่านข้างหูและสาดลงบนใบหน้าของลู่หลี
ลู่หลีส่ายหน้า แล้วมองไปรอบ ๆ “อาจารย์จ้งล่ะ?”
“ตาแก่ไปแล้วตอนนายหลับ”