กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 พระจันทร์สว่างมาก แต่สว่างไปก็ไร้ประโยชน์
เมฆบางเบา จันทร์น้อยสลัวราง
แสงจันทร์ย้อมเมฆบนท้องฟ้าให้กลายเป็นสีสัน เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์คำรามรบกวนจักจั่นที่ส่งเสียงในเดือนหก
“ลู่หลี…” สวี่โย่วเหยียนร้องเรียกอย่างร่าเริง พลางยื่นมือคว้าอากาศ
“ดาวบนฟ้าเป็นสี ๆ ด้วย!”
“เป็นไปได้ไหมว่าที่เห็นเป็นสี ๆ ก็เพราะผืนนี้?” ลู่หลีเบ้ปากเมื่อได้ยิน ก่อนยื่นมือดึงผ้าบางสี ๆ ที่เธอแปะไว้หน้าออกจากดวงตา
“เชอะ ไม่เห็นสนุกเลย!” สวี่โย่วเหยียนบ่นอย่างไม่พอใจ แล้วก็หันไปสนใจท้องฟ้ายามค่ำที่สว่างด้วยแสงจันทร์อย่างรวดเร็ว