กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 ฉันอบรมหลานชาย ฉี่เฉียงเชือดปลา
“ผมเห็นความทุ่มเทที่คุณมีให้เมืองเซียว ทำให้เต็มที่เลย!”
“คุณกับเด็กฟู่กั๋วหาวคนนั้นก็ลำบากกันมาก……”
มีเสียงแผ่วเบาของคนชราหลายคนดังออกมาจากห้องด้านหลัง
แม้พวกเขาจะได้แต่นอนอยู่บนเตียง
บางครั้งก็มีสติ บางครั้งก็เลอะเลือน
แต่ในเวลานี้เสียงสนับสนุนก็ดังมาจากคนส่วนใหญ่
“ซิงวั่งขอกราบขอบคุณทุกคนในนามของเมืองเซียว!”
หลี่ซิงวั่งก้มโค้งเก้าสิบองศา น้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง
ความกระวนกระวายใจตอนมากลายเป็นมลายหายไป