กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 หญิงงามดมกลิ่นหอม ท่ามกลางสายฝนพรำแห่งเหยาหลี่
“……”
ลู่หลีสัมผัสได้ถึงเงาร่างที่บดบังฟ้าดินอยู่ด้านหลัง กับกลิ่นคุ้นเคยตรงปลายจมูก มือที่กำลังยกเหล้ากรอกปากจึงชะงักค้างกลางอากาศ
จากนั้น
เขาก็เด้งตัวลุกขึ้นพรวดด้วยความตกใจระคนยินดี เหมือนไป๋หลี่เฉิงอวี้ไม่มีผิด
“หลินจื่อยวน!”
“ใช้ชีวิตสบายดีนี่”
หลินจื่อยวนเอ่ยเสียงเย็นชา
ลึกลงไปในหว่างคิ้วที่ดูเหนื่อยล้า มีความสุขจาง ๆ ซ่อนอยู่
“ยังไงก็ไม่สบายเท่าที่บ้านหรอก” ลู่หลีตอบอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย