กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 งานศพมงคลแห่งเหยาหลี่ ผู้อาวุโสอู๋จะอยู่ชั่วนิรันดร์
ตะวันยามเย็นลับขอบฟ้า สายลมยามค่ำพัดผ่าน
พัดภาพฟ้าครามหลังฝนในห้องโดยสารให้ปลิวไหว พัดภาพขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำในแม่น้ำเหยาให้เลือนสลาย...
“ผู้อาวุโสอู๋...”
ความสะเทือนใจของสวีเหลียงและหลี่เหยียนจือยากจะบรรยาย พวกเขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
สุดท้ายทั้งคู่หันไปทางชายชราที่มุมปากยกยิ้มและหลับตานอนหลับไปตลอดกาล ก้มคารวะอยู่นานไม่ยอมลุก
“ท่าน...จะอยู่ในความทรงจำชั่วนิรันดร์”
อาจารย์จ้งเดินไปหาเพื่อนเก่าเงียบ ๆ ช่วยติดกระดุมคอเสื้อที่คลายออกทีละเม็ด