กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 เครื่องเคลือบสีฟ้าครามขั้นหอวิจิตร สุดท้ายไร้วาสนาหรือ?
“ไม่ง่ายเลยนะ ฤดูร้อนที่เจียงหนานฝนตกบ่อย แต่ตั้งแต่พวกเรามาที่นี่ อากาศดีทุกวันจนเกินไปแล้ว……”
อู๋จิ่งยิ้มกว้างอย่างซื่อ ๆ ขณะพูด
หลังเสียงหัวเราะจบลง
แววปรารถนาแรงกล้าก็ปรากฏในดวงตา เขาพึมพำ
“ฝนผ่านฟ้าคราม เมฆแหวกเผยสีงาม……นี่คือโลกในสายตาอาจารย์ลู่หรือ?”
ทุกคนครุ่นคิดตามเมื่อได้ยิน พวกเขานึกภาพทิวทัศน์ในบทกวีของชายหนุ่มไม่ออกเลย……ว่ามันเป็นแบบไหนกันแน่
น้ำตกในสายตาของเขาคือ “ทางช้างเผือกร่วงจากสวรรค์เก้าชั้น”
ภูเขาสูงในสายตาของเขาคือ “หยินหยางกั้นแบ่งรุ่งอรุณกับสนธยา”
แล้วสีฟ้าครามหลังฝนกระหน่ำในสายตาของเขา……จะธรรมดาได้อย่างไร?