กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 ฉันราศีพิจิก แค้นฝังใจสักหน่อยคงไม่เกินไปใช่ไหม?
“เรื่องที่พี่ชายไป๋หลี่ทำ...เป็นความผิดของผมเอง ความเสียหายทั้งหมดของเหยาหลี่ ผมลู่หลีจะรับผิดชอบเอง!”
ลู่หลีมองไป๋หลี่เฉิงอวี้บนต้นไม้
เขาพอเดาสาเหตุของเรื่องได้บ้างแล้ว
คงหนีไม่พ้นเรื่องเครื่องเคลือบลายครามที่เอาไปแลกกระดาษให้เขา
ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาก็ปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้
“ของหายไปแล้วก็หายไปเถอะ สรรพสิ่งในฟ้าดินมีเกิดมีดับเป็นกฎธรรมชาติ แล้วพวกคุณรู้ได้ยังไงว่านี่ไม่ใช่เรื่องดี?”
ผู้อาวุโสจ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ชวนให้เดาใจไม่ออก
“ปล่อยเขาลงมาเถอะ”
ผู้อาวุโสประจำตระกูลคนหนึ่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนโบกมือ