กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 เมืองโบราณเหยาหลี่ บ้านเกิดเครื่องลายครามเขียนสีคราม
เชิงเขา
สองข้างถนนกว้างขวางเต็มไปด้วยผู้คน
“อาจารย์ลู่ พักต่ออีกสองวันสิ รูปปั้นใกล้เสร็จแล้ว”
“อาจารย์ลู่ คราวหน้าจะมาภูเขาหลูซานเมื่อไหร่?”
“อาจารย์ลู่ สวัสดี”
พอเห็นลู่หลีลงจากเขา ทุกคนก็พากันทักทายอย่างกระตือรือร้น
ส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น เมืองหลูมีบรรยากาศคึกคักได้ถึงเพียงนี้
ชายหนุ่มตรงหน้ามีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง
เขาคนเดียวช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจทั้งเมือง...ถึงขั้นมีคนท้องถิ่นไม่น้อยรวมตัวกันสร้างรูปปั้นให้เขาเอง