กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 มองภูเขาคือภูเขา มองภูเขาไม่ใช่ภูเขา
แสงตะวันยามเย็นคล้อยลงทางทิศตะวันตก
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่เด็กหนุ่มเริ่มลงมือวาดภาพ
เสียงในงานเงียบลงเรื่อย ๆ ทุกคนถูกขุนเขาสายน้ำงดงามที่ทอดยาวขึ้นลงในภาพดึงดูดใจ
ภายใต้ฝีมือระดับชั้นครูขั้นสูงสุด ม้วนภาพดูราวกับมีชีวิต
“เจ้าหนูนี่จะวาดให้เต็มกระดาษยาวสิบกว่าเมตรเลย!”
เฟิงกู่มองเจตนาของลู่หลีออก ร้องเสียงต่ำด้วยความตกตะลึง...แค่ยอดเขาลูกแรกก็ทำให้พวกเขายากจะเทียบเคียงได้แล้ว
ถ้าวาดครบสิบกว่าเมตร...
เขากลืนน้ำลาย ใจทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวัง
“วาดมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว ต้องดูว่าเขาจะรักษาฝีมือระดับสูงสุดตอนเริ่มต้นไว้ได้ไหม” อีกคนกล่าวด้วยความกังวล