กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99 กระดาษอายุพันปี ภาพหมึกและสีคราม
“ไอ้ซุน!”
“คนรุ่นหลังยอดฝีมือของวงวรรณกรรม มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอน!”
“มองหน้าฉันสิ ไอ้ลูกหมา!”
มู่หย่งจื้อนึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ จึงตะโกนด้วยความโกรธกะทันหันจนทุกคนสะดุ้ง
มู่หย่งจื้อ... ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?
แววตาซุนว่านเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คนอื่นออกหน้าก็ว่าไปอย่าง
แต่เขากับมู่หย่งจื้อรู้จักกันมาหลายสิบปี
อีกฝ่ายกลับลงมาร่วมวงด้วยเหมือนกัน?
“พวกคุณอาศัยว่ามีคนมากกว่า ใช้อำนาจกดข่มพวกเรา... งานพบปะแลกเปลี่ยนของวงวรรณกรรมก็มีแค่นี้เอง!”