กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 78 ทั่วหล้าไม่มีใครกล้าขับขานบทกวีถึงน้ำตกอีก!
เสียงพึมพำคล้ายคนเมาค้างกระแทกใจผู้คนนับล้าน
ซูเซวียนฟังจนเคลิบเคลิ้ม
เฟิงกู่กับมู่หย่งจื้อขนลุกซู่ไปทั้งตัว
บนยอดเขาซิ่วเฟิงเงียบสนิท ทุกคนไม่อาจดึงสติกลับมาได้อยู่นาน
“มิน่าล่ะ หลานผู้มีคุณธรรมถึงแต่งกลอนเป็นคนสุดท้าย...”
เจิ้งเสวียเหวินถอนหายใจพลางเงยหน้ามองฟ้า
“เพียงไม่กี่ประโยค... เข้าถึงแก่นแท้แล้วก็ทะลวงออกมา มีทั้งจิตวิญญาณและรูปลักษณ์ ทั้งโอ่อ่าปลดปล่อยและโปร่งเบาล่องลอย เมื่อมีบทกวีเช่นนี้...”
เขายิ้มอย่างขมขื่นแล้วไม่พูดต่อ
แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเข้าใจดี