กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 ฉันมีบทกวี! เธอก็มีบทกวีด้วย?
“อาจารย์จ้ง ยังไหวอยู่ไหม?”
ลู่หลีเก็บสายตากลับมาแล้วหันไปถามชายชราข้างกาย
พวกเขาปีนเขาต่อเนื่องกันมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เขาจึงอดเป็นห่วงเรี่ยวแรงของอีกฝ่ายไม่ได้
“ไม่เป็นไร... ขึ้นไปเถอะ”
อาจารย์จ้งได้ยินแล้วก็โบกมือ
ฉันยังแทบไม่ได้หอบเลย ดูถูกใครกัน!
“ได้... งั้นเราเร่งอีกหน่อย”
ลู่หลีเห็นว่าอาจารย์จ้งไม่ได้ฝืนทำเป็นไหว จึงค่อยวางใจ