กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 จารึกอักษรบนยอดเขา นักท่องเที่ยวพุ่งทะยาน
หลังพูดจบ หลินจื่อยวนก็จ้องสวี่โย่วเหยียนเขม็ง
ขอแค่เห็นอีกฝ่ายลังเลหรือหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว
ต่อให้ต้องเสี่ยงทำให้ลู่หลีไม่พอใจ
เธอก็จะไม่ยอมให้ลู่หลีพาอีกฝ่ายไปเซี่ยงไฮ้ด้วยเด็ดขาด
“ฉันบอกแล้วไงว่าจะพาเขาหาเงิน ช่วยกันใช้หนี้”
มือของสวี่โย่วเหยียนที่กำลังจัดเสื้อผ้าไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย
“อีกอย่าง…เก้าร้อยล้าน…เยอะเหรอ?”
หลินจื่อยวนมองอีกฝ่ายลึก ๆ
จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร