ตอนที่ 15 คำชมหนึ่งคำ ฝังใจคนฟัง

ตอนที่ 15 คำชมหนึ่งคำ ฝังใจคนฟัง

เสี่ยวย่าโยนเศษใบไม้ชิ้นสุดท้ายทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็หยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดโต๊ะน้ำชาอีกรอบ

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็นั่งลงบนโซฟา สายตาก็เผลอมองไปยังภาพวาดทิวทัศน์ภาพนั้นโดยไม่รู้ตัว จ้องมองกลุ่มเมฆหมอกในภาพชั่วครู่ใหญ่

ก้อนเมฆนั้นวาดด้วยการตวัดพู่กันจุ่มหมึกจาง ๆ เพียงไม่กี่เส้น ขอบของมันถูกเกลี่ยไล่สีไว้อย่างแผ่วเบา

ตอนวาดเธอไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ตวัดพู่กันเป็นเส้นโค้งไปมา ให้เมฆหมอกลอยละล่องอ้อมผ่านไหล่เขาไปอย่างนุ่มนวล

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่สำนักงานใหญ่ก็เคยมีคนชมภาพวาดของเธอว่าการจัดองค์ประกอบภาพเคร่งครัด การใช้พู่กันช่ำชองมีสไตล์แบบปรมาจารย์ ฟังดูเหมือนคำวิจารณ์เชิงวิชาการทุกครั้ง