กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
บรรพชนมารเหลือบมองศากยมุนีแวบหนึ่ง
“มั่นใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ระวังเรือล่มในร่องน้ำ แล้วช่วยให้สมหวังแก่บรรพชนเช่นข้าเข้าพอดี”
พระศากยมุนียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“เรือล่มก็ดีนี่ พุทธธรรมคือเรือข้ามโลก ข้ามพ้นแม่น้ำแล้วย่อมต้องสละเรือ เช่นนี้จึงจะขึ้นสู่ฝั่งโน้นได้โดยดี”
เมื่อคำนี้กล่าวออกมา บ้างก็ครุ่นคิด บ้างก็ตระหนักแจ้ง ทว่าคนส่วนใหญ่กลับยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก
คนฉลาด ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นส่วนน้อย
ภายในตำหนักแปดทัศนียภาพ ไท่ซ่างเอ่ยกับเจียอิ่นอย่างเรียบเฉย
“พระผู้มีพระภาคแห่งพุทธศาสนาของเจ้ากำลังจะทรยศต่อลัทธิแล้ว สหายเต๋ายังคงไม่หวั่นไหว ช่างอดทนสงบนิ่งได้ดีแท้”
ทุกคนล้วนมีใจเดียว มีเพียงข้ามีสองจิต ฟ้าดินกระจ่างใส สองจิตคืนสู่หนึ่ง