กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โลกมนุษย์ ในโลกไร้นาม สตรีผู้งดงามผุดผ่องถือหมากขาววางลง ชักนำให้บุรุษวัยกลางคนผู้สวมอาภรณ์ป่าน แขวนแส้ชาดไว้ที่เอวฝั่งตรงข้ามต้องตกอยู่ในห้วงความคิด
"ในที่สุดข่งเซวียนก็ขึ้นสวรรค์แล้ว"
สตรีผู้งดงามผุดผ่องทอดถอนใจกล่าว
"หากเขาไม่จากโลกมนุษย์ไป สิ่งที่ภิกษุผู้น้อยปรารถนาก็คงกลายเป็นความสูญเปล่า"
"พวกเขาต่างประเมินเจ้าต่ำไป ศรีอริยเมตไตรย"
เสินหนงวางท่าอย่างสงบนิ่งวางหมากลงเม็ดหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ
"วิธีการในตารางแคบๆ นี้ ไม่คล้ายสิ่งที่เป็นความสามารถของระดับพิสูจน์มรรคผลสองครั้งเลยสักนิด"
ศรีอริยเมตไตรยหัวเราะหึๆ
"คัมภีร์เคราะห์ดารานักษัตรอนาคตสามารถนำปัญญาไร้สิ้นสุดแห่งอนาคตมาสู่กาย ย้อนกรรมได้ ภิกษุผู้น้อยย่อมได้เปรียบอยู่บ้าง"