กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทุกคนพากันหนีเตลิดออกจากภูเขาวิญญาณราวกับวิ่งหนีตาย
ให้ขึ้นครองบัลลังก์ฌานแห่งมรรคมาร ล้อเล่นอะไรกัน!
มรรคมารคือวิถีแห่งมีเพียงข้า ดูประหนึ่งมีมหาอิสระ มีเสรีสุขยิ่งใหญ่ ทว่าแท้จริงแล้วกลับเอนเอียงไปทางความสับสนวุ่นวายและไร้ระเบียบมากกว่า
โลกสวรรค์หลักแห่งยุคบุพกาลในปัจจุบันยังคงเป็นยุคที่ยังดำรงอยู่ ตอบรับต่อลิขิตเคราะห์เพื่อมุ่งสู่ระยะสมบูรณ์ยิ่งขึ้น จิตใจผู้คนมุ่งสู่เบื้องบน เคราะห์มารงอกงามขึ้นเพียงเพื่อการหลุดพ้นเท่านั้น
อย่าได้เห็นว่าปัจจุบันพวกบรรพชนมารองอาจเกรียงไกรนัก เมื่อลิขิตเคราะห์ปิดฉากลงก็ต้องถูกทำให้ร่วงสู่โลกธุลีเช่นเดียวกัน
ดังนั้นการที่พระศากยมุนีลงสู่โลกมนุษย์ สิ่งที่พวกเขาสงสัยมีเพียงแค่ว่าเหตุใดไป๋หลี่กลับไม่กลัวทีปังกรและศรีอริยเมตไตรยหวนคืน มารับช่วงตำแหน่งพระผู้มีพระภาคแห่งนิกายพุทธ
มรรคมารจะกลายเป็นกระแสหลักน่ะหรือ?
ล้อเล่นอะไรกัน!