ตอนที่ 462 ค่อย ๆ ปรากฏ

เทพฮั่นโบกมืออย่างอ่อนแรง เนิ่นนานทีเดียวกว่าจะฟื้นกำลังกลับมาได้

เมื่อมองดูแสงกระบี่นภาชาดที่ยังคงอาละวาดอยู่เหนือต้นกำเนิด เทพฮั่นก็กล่าวด้วยความกัดฟันกรอด

"กระบี่นี้ ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก!"

ราชันมารมารสวรรค์ครามคล้ายจะประหลาดใจยิ่ง สายตามองมุ่งไปยังแสงกระบี่

ดวงตาแห่งจิตใจที่ส่องสว่างทั่วสรรพสัตว์มองเห็นกระบี่หนึ่งนั้นที่ยากจะลบล้างจนสูญสิ้นในทะเลแห่งมรรคอันกว้างใหญ่ไพศาล กาลเวลา โชคชะตา และมิติ ทั้งหมดถูกตัดขาดอย่างกร้าวกราด

บาดแผลเช่นนี้มิเพียงส่งผลต่อร่างแท้จริง หากแต่ยังส่งผลต่อมหามรรคที่บำเพ็ญเพียรอีกด้วย

ณ เวลานั้นเอง รอยกระบี่นั้นคล้ายจะมีการตอบสนอง ชั่วอึดใจก็แปรเป็นปราณกระบี่ทิ่มแทงดวงตาคู่ที่สอดส่อง ทิ้งไว้เพียงสีเลือดแถบหนึ่ง

"อ๊าก!"