กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
จู๋เจ้าและโยวอิงเพียงในชั่วความคิดก็ล่วงรู้ต้นสายผลลัพธ์ที่ตามมาทั้งหมด
“ใช่แล้ว หลังพวกข้าล่วงลับ ตะวันจันทราเสื่อมทราม ย่อมต้องมีเทพศักดิ์สิทธิ์จุติลงโลกมาสร้างฟ้าดินขึ้นใหม่”
“เดิมทีนึกว่าจะเป็นสหายเต๋าท่านใดรับเคราะห์เปลี่ยนฐานะ หรือไม่ก็ไท่อีลงมือด้วยตนเอง นึกไม่ถึงเลยว่ากลับเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้มาภายหลังบรรลุขึ้นมา”
“ทำไม อาศัยเจ้าก็คิดจะปฏิเสธคุณูปการแห่งการสาดส่องทั่วของตะวันจันทราหรือ”
ไป๋หลี่กล่าวอย่างจริงจัง
“เทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองกำเนิดจากตะวันจันทรา ย่อมสืบถือมรดกตกทอดแห่งผานกู่ ย่อมต้องรู้แจ้งถึงมหาปณิธานแห่งผานกู่ที่แปรกายเป็นสรรพสิ่งเพื่อความอมตะของสรรพสัตว์ ทว่าครั้งอดีตกลับก่อมหาสงครามเพื่อความเห็นแก่ตัว จนเป็นเหตุให้ตะวันจันทราพังทลาย ทำลายล้างสรรพชีวิต”
“มีคุณูปการนั้นมิผิด ทว่าก็มีความผิดเช่นกัน”
ผู้อื่นไม่อาจเอ่ยคำนี้ได้ ทว่าไป๋หลี่พูดได้