เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อผู้มาเยือนมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เทพฮั่นก็อดขมวดคิ้วมิได้
แม้เขาจะอาศัยบุตรเทพโลหิตดำรงอยู่ในโลกอีกครั้ง ทว่าต้นกำเนิดยังคงถูกผนึกไว้บนประตูสู่ความมหัศจรรย์ทั้งปวง
เพียงอาศัยต้นกำเนิดของทวยเทพที่หลงเหลือมาจากส่วนลึกแห่งยุคโบราณในห้วงลึกของทะเลโลหิต ย่อมไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาฟื้นคืนความลึกล้ำแห่งการบำเพ็ญได้เลยแม้แต่น้อย
“มิใช่ห้าผู้อาวุโสห้าทิศหรอกหรือ ไฉนจึงมาเพียงสาม?”
จอมสวรรค์ถอนบาปแย้มยิ้มบางๆ
“ร่างจำแลงวิญญาณโอสถของเปิ่นจุนมีน้อยยิ่งที่จะปรากฏต่อหน้าผู้คน วันนี้ถือว่าอาศัยวาสนาของสหายเต๋า จึงทำให้เขาได้ออกมาพบผู้คนบ้าง”
“เจ้ากับข้าต่างก็เป็นร่างจำแลงของร่างหลัก ไฉนจึงพูดราวกับข้าเป็นพวกไม่อาจเปิดเผยตัวต่อผู้คนเช่นนั้นเล่า”
ตี้จวินวิญญาณโอสถหย่อนลงมาจากถ้ำเพลิงสุดขั้วแห่งภูเขาชื่อฝูบนสวรรค์สามสิบสามชั้น อัคคีเทพนับร้อยล้านทั้งก่อนกำเนิดและหลังกำเนิดต่างสอดรับซึ่งกันและกัน