เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไท่ไป๋จินซิงคล้อยตามความดีโดยง่ายถอยหลีกให้หนึ่งก้าว ราชามนุษย์เซวียนหยวนเดินมาถึงเบื้องหน้าหยางเจียนพลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า แววชื่นชมในดวงตาเอ่อล้นจนมิอาจเก็บงำ จากนั้นจึงประนมมือหัวเราะกล่าวว่า
“ดี ดี ดี สมกับเป็นสายเลือดของเปิ่นหวง ไปเถิด ตามข้าไปยังถ้ำเมฆาอัคคี”
ทว่าในชั่วขณะหนึ่งที่ยื่นมือนั้นเอง สีหน้าของเซวียนหยวนพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ตกลงมาอยู่ท่ามกลางปากถ้ำดำมืดทั้งหกแห่ง พลังแห่งสังสารวัฏอเวจีอันไร้สิ้นสุดกำลังฉุดกระชากมโนทัศน์ของเขาอยู่
โฮ่วถู่แห่งสังสารวัฏ!
“เจ้าแม่คิดจะแย่งตัวคน อย่างน้อยก็ต้องกล่าวตามหลักมรรคาบ้างกระมัง หรือว่าอาศัยเพียงการใช้กำลังกดขี่ผู้อื่นเท่านั้น?”
ประกายแห่งหุนหยวนไร้ขอบเขตไร้ประมาณจุดหนึ่ง แปดข่วยแต่กำเนิดแปรเป็นมือใหญ่ข้างหนึ่ง ดึงร่างของเซวียนหยวนออกมา
ครั้นเห็นผู้มาเยือน เซวียนหยวนพลันวางใจลงในทันที
“คารวะพี่ชายราชัน”