เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มายังที่แห่งนี้ แต่ไป๋หลี่ก็ยังคงประหลาดใจกับความไร้ระเบียบของที่นี่อยู่ดี
กลับกลายเป็นแม่น้ำยมโลกที่สูดลมหายใจลึก สีหน้าเปี่ยมล้นด้วยการได้รับ
“ความเวิ้งว้าง ป่าเถื่อน นองเลือด ท้ายที่สุดก็คือยามฟ้าบุพกาลเพิ่งแยก ระเบียบทั้งปวงยังมิบังเกิด”
ไป๋หลี่เองก็อดทอดถอนใจมิได้
“ยากจะจินตนาการได้เลยว่า ในยุคที่เหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดเช่นไท่อีผงาดขึ้นพร้อมเพรียง เปิดมรรคเทพ สถาปนาระเบียบ กดข่มด้วยกำลังผู้ไม่ยอมสวามิภักดิ์ จะเจิดจ้าจนแสบตาเพียงใด”
การได้ประสบพบเจอถึงเพียงนี้ไฉนเลยจะไม่ชวนให้ใจมนุษย์ถวิลหา แม้เขาจะพิสูจน์ย้อนชื่อหมิงจนเป็นเจ้าแห่งหนึ่งมหาเคราะห์และเคยประจักษ์ในอำนาจเทพของไท่อีมาแล้ว ทว่าท้ายที่สุดก็พลาดช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ที่สุดของอีกฝ่ายไป
แม่น้ำยมโลกหัวเราะร่า