ตอนที่ 390 เสวียนตูเสวียนจง

พระศากยมุนีดูเหมือนจะไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

เสียงฌานดังก้องขึ้นในความว่างเปล่า สะท้อนกังวานในฟ้าบุพกาล ใต้ต้นโพธิ์ พระภิกษุมีพระพักตร์สง่างาม ประนมมือทั้งสอง ยกดอกไม้แล้วยิ้ม

"ดอกไม้บานเห็นเรา เราเห็นผู้นั้น!"

เพิ่งสิ้นเสียง ลักษณะพระยูไลกายสัมโภคและพระยูไลกายเนรมิตเหนือยอดศีรษะของพระศากยมุนีก็หลอมเข้าสู่พระยูไลกายธรรมพร้อมเพรียงกัน

พระนามของพระพุทธกายธรรมคือ พระไวโรจนพุทธะ อันเป็นต้นตอแห่งพุทธธรรม ดับสูญนิพพาน การหลุดพ้นจากมายาและรูปธรรม นับเป็นระยะสมบูรณ์ถึงที่สุด

เพียงเพราะลักษณะนี้ยังไม่เต็มเปี่ยม ด้วยเหตุนี้พระศากยมุนีจึงยังมิได้บรรลุเป็นพระยูไลที่แท้จริง