กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่มองจุ่นถีแล้วย้อนถามประโยคหนึ่ง
“ต้นราชวงศ์ฮั่น ใครกันนำภัยพิบัติมา ใครกันก่อกำเนิดเคราะห์มาร?”
นักพรตจุ่นถีนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่
“หนึ่งห้วงความคิดเป็นพุทธะ หนึ่งห้วงความคิดเป็นมาร ทิศประจิมยังมีสายพุทธะมาร นี่คือธรรมดาแห่งฟ้าดินแต่เดิม พุทธศาสนาอาศัยมรรคมารก่อเคราะห์ได้ นักพรตผู้น้อยย่อมทำได้เช่นกัน เหตุเมื่อวันก่อน ผลวันนี้ จอมสวรรค์จะทำอย่างไร?”
ไป๋หลี่ยิ้มละไมมองไปยังจุ่นถีแล้วถาม
ชั่วขณะหนึ่ง มิติกาลเวลาหยุดนิ่ง ความว่างเปล่าความสงบวิเวก
ตั้งแต่อดีตจวบปัจจุบัน ผู้ที่ย้อนถามผู้ไร้ขอบเขตเช่นนี้มีเพียงหยิบมือ
ไป๋หลี่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นผู้เดียวในฟ้าดิน อานุภาพกลับมิได้ด้อยกว่าอริยะทิศประจิมแม้แต่น้อย
“ส่วนการยึดศาลเจ้าโดยพลการ......”