ตอนที่ 214 สงบชั่วคราว

เสินหนงในถ้ำเมฆาอัคคีผุดลุกขึ้นยืนผึง จ้องเขม็งไปยังพญาเผิงที่บดบังฟ้าปิดบังตะวันตัวนั้น

คุนเผิงกลับมิได้จากโลกมนุษย์ไป เขายังมิได้จากโลกมนุษย์ไปจริงๆ!

เซวียนหยวนที่อยู่ข้างกายรีบก้าวเข้าไปเกลี้ยกล่อมทันที

“พี่ชายราชันโปรดอย่าหุนหันพลันแล่น บรรพชนมังกรยังมิได้ล่าถอยไป”

บนใบหน้าของเสินหนงปรากฏเส้นเลือดปูดโปน มือทั้งสองกำแน่น น้ำเสียงสะกดกลั้นสุดขีด

“ข้ารู้ ข้ารู้แล้ว!”

ส่วนที่ว่าท้ายที่สุดเอ่ยให้เซวียนหยวนฟังหรือเอ่ยเตือนตนเองกันแน่นั้น มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่ล่วงรู้

ในชั่วพริบตาที่พญาเผิงปรากฏขึ้นกาย บรรพชนมังกรก็กัดฟันกรอดพลางเอ่ยขานชื่อหนึ่งออกมา

“เผิงหุน!”